ایران و معماری سبز

ساختمان هایی که در خاورمیانه ساخته می شوند به علت دمای بالای هوا و استفاده زیاد از شیشه در طراحی آنها نسبت به ساختمان های سایر کشورهای دنیا مصرف انرژی زیادتری دارند. علاوه بر این به خاطر کاهش سوخت های فسیلی تخریب و نابودی محیط زیست، تمامی سعی کشورهای این منطقه بر بهینه سازی و بهره وری انرژی بوده و بنابراین سعی می کنند ساخت ساختمان های سبز را افزایش دهند که می توان گفت در چند سال اخیر معماری سبز در کشورهای این منطقه توسعه و رشد زیادی داشته است و با استقبال زیادی مواجه شده است.

خانه های سنتی ایرانی

معماری سنتی کشور ایران که نمونه ای از سبک معماری سبز می باشد، متأسفانه در دهه های اخیر کم رنگ تر شده و جای خود را به برج های آسمان خراش داده است. می توان گفت این نوع معماری به خاطر روش های متنوع استفاده بهینه از انرژی و مصرف اکولوژیکی از آنها از جمله استفاده از حرکت هوا و نسیم برای خنک کنندگی ارزش های فراوانی داشته و حداکثر استفاده را از انرژی های پاک و بی زیان می کرده است. ایران قدیم از عناصر اربعه (خاک، باد، آب و آتش) در شهرسازی و معماری به صورت عالی استفاده می کرده است و ساختمان های قدیم با به کارگیری نوع مصالح و فنون رایج ساخت و ساز، ظرفیت زیادی در حفظ و ذخیره آری و متعادل سازی دما داشته اند. معماری قدیم ایرانی نه تنها پیش پا افتاده و بدون خلاقیت و علم نبوده بلکه از دانش و هوشمندی زیاد و دقت در امور جزئی معماری برخوردار بوده و علاوه بر برخورداری از یک فضای راحت و آرامشی داخلی، از زیبایی و استحکام نیز برخوردار بود و به محیط زیست هم آسیب نمی رساند.


معمارانی همچون نادر اردلان، کامران دیبا و استاد میر میران در سال های ۱۳۴۷ تا ۱۳۵۷ سعی داشتند این نوع معماری را دوباره زنده کرده و رواج دهند. بنای ساختمان pabdana tea house نمونه ای از تک بناهای این دوران است که داخل یک باغ طراحی شده و ترکیبی از مدرنیته و پست مدرنیته می باشد.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *